Gazi Ersin Taştan Söyleşi

1972,İzmir/Torbalı doğumluyum. Torbalı’da büyüdüm. Babam aslen Sivaslı ama 1965 yılında İzmir’e gelmiş ve annemle evlenmiş.Üç kardeşiz ve en ufakları benim.
Bu haber 2016-05-02 15:35:26 eklenmiş ve 754 kez görüntülenmiştir.

Gazi Ersin Taştan

1972,İzmir/Torbalı doğumluyum. Torbalı’da büyüdüm. Babam aslen Sivaslı ama 1965 yılında İzmir’e gelmiş ve annemle evlenmiş.Üç kardeşiz ve en ufakları benim.

Babam,halk arasında “ormancı” olarak adlandırılan “Orman Muhafaza Memuruydu.” Eskiden köylerde “ormancı” olmak çok önemliydi hatta bunun şöyle bir hikâyesi var:

Köyde yaşlıbir adam gence sormuş:

“-Eeee ne okudun sen? Ne oldun şimdi?”

Genç de:

“-Makina mühendisi emmi...” demiş.

Yaşlı adam hüzünlü bir ifadeyle:

“-Accık daha okuyaydın da orman memuru olaydın ya be oğlum...” deyivermiş.

Babamın mesleğinden dolayı hep köylerde ve ormanda büyüdüm. Köy hayatınıve ormanları hala çok seviyorum; şehir yaşantısına ve kalabalığa alışamadım.

Ama doğup büyüdüğüm Torbalı da çok büyük bir yer haline geldi.

1983 yılında, ben11 yaşındayken,Bayındır’ın “Canlı” köyüne göçtük. Sanayisi olmayan bir yerdi. Çocukluğum da gençliğim de orada orman işleriyle geçti.

Eskiden ismi gibi canlı bir köydü ama şimdi ekonomik nedenlerden dolayı herkes büyük şehirlere göç etti.

İlkokulu, ortaokulu köyde okudum. Lise için Bayındır’dan Torbalı’ya gidiyorduk;mesafe yaklaşık 25 kilometreydi. Her gün trenle okula gidip geliyorduk.

Üçkardeş de çalışır kendi harçlığımızı kendimiz çıkarırdık. Ben hem ormanda yevmiyeci olarak çalışırdım hem de okula giderdim.

Orman vasfını yitirecek alanın, orman vasfının korunması için gençleştirme denilen işlem yapılırdı.

Yani yaşlı ormanda devasa şekilde büyümüş ağaçlar alttan gelen genç ağaçların büyümesine engel olur ve onları zayıflatır. Yaşlı ağaçlar kesilerek bu genç ağaçların güneş görmesi sağlanır ve orman gençleştirilirdi.

Ağır bir işti. Sonra tomruk istifi de yapardım. Bir çocuk için zor bir işti ama yapacak başka bir iş yoktu. Okul harçlığımı kazanmak zorundaydım çünkü babamın memur maaşı yetmiyordu, çok da paramız yoktu. Yani ekmeğimizi taştan çıkarırdık.

 

Üçkardeş can ciğer geçinirdik

Kardeşler olarak köyde çok doğal bir ortamda huzur içinde büyüdük. Birbirimizi korur kollardık ama yemek sofrası kurulunca mutlaka bir çıngar çıkardı. Ne olurdu anlamazdık bile ama sofra başında çok tartışırdık. Annem de çalı süpürgesinin topuzuyla kovalardı bizi ama gücü yetmezdi çünkü annem ufak tefek bir kadındı. Biz de onun aksine iri yarıydık, annem bize kızdığı zaman şakayla onu tutar omzumuza alırdık, o da indirin beni diye bağırırdı. Kavgayı bile neşeye dönüştürürdük.

Babam annemin aksine çok otoriterdi.Yanında çok ciddiydik, bacak bacak üstüne bile atamazdık.

OĞLUMA DÜĞÜN YAPARKEN, ANNEMİ KAYBETTİM

Annem dünya güzeli bir insandı, çok düşkündüm ona.Yokluk içinde kahrımızı çok çekti,  kimsenin kalbinin kırılmasını istemezdi.

2008 yılında vefat etti. Hayatım boyunca başıma gelen en kötü şeydi annemi kaybetmek.

Safrasında taş vardı, onunla ilgili ameliyat olacaktı ama doktor kalbini kontrol edince damarlarınıntıkalı olduğunu anlayıp bypass ameliyatına karar verdi. Bir süre sonra da düzeldi.

29 Haziran 2008,Pazar günüoğlumun sünnet düğününü yapacaktık. Cumartesi’yi pazar gününe bağlayan gece annem fenalaşmış ve babam almış hastaneye götürmüş.Fakat daha içeri giremeden hastanenin kapısında vefat etmiş. Ertesi gün de bizim sünnet düğünümüz var. Benim hiçbir şeydenhaberim yok.

Babam doktorlara yalvarmış: “Torunumun sünneti var. Kimseye söylemeyin, oğlumun hiç haberi olmasın!” demiş. Sabah annemin hasta olduğunu ve hastanede olduğunu öğrenince hemen hastaneye gittim. Doktor “Anneniz yoğun bakımda ve makineye bağlı!” dedi ve aklıma kötü bir şey gelmedi. Sonra babam geldi ve “Şu an yapacak bir şey yok. İnşallah iyileşir. Biz gidip düğünümüzü yapalım!” dedi. Bizde düğün salonuna gittik. Akşam bir yandan yemek yeniliyor, bir yandan gelenler karşılanıyor, birileri oynuyordu.

Bu arada dayımın çocukları annemin vefat ettiğini bir şekilde hastaneden öğrenmişler ve beni arayıp “Yapacak bir şey yok, şimdi düğünümüzü yapalım. Yarın halamı defnederiz!” deyince bulunduğum yere yığıldım kaldım. Anons yapıldı. Düğün dağıtıldı. Ertesi gün annemi defnettik.  O günü asla unutamam.

 

ASKERE SIRAYLA GİTTİK

En büyük ağabeyim askerliğini Kıbrıs’ta yapmıştı.

Benim bir büyük ağabeyim tecilliydi. Üniversite imtihanında bir yer tutturamayınca askere gitmeye karar verdi fakat benim de askerlik zamanım gelmişti. İkimiz birden askere gitsek maddi sıkıntı çekecektik, bu yüzden ağabeyimle konuştuk önce o askere gidecekben ona yardım edecektim sonra ben gidince de o bana yardım edecekti.1994 yılında ağabeyim Tekirdağ/Çorlu’da askerliğini yapıp geldi. O gelince, ben tecilimi bozdurup askere gittim.

DOKUZ SENE ÖMÜR GİBİ GELİRDİ BANA

Köyümüzün tren istasyonu çok meşhurdur; herkes oraya gelir oradan dağılırdı.

Millet; eğlencesini, uğurlamasını, gelmesini, gitmesini hep oradan yapardı. Bizim evimiz tren istasyonunun yanında olduğu için hepsine şahit olurduk. 

 

Ama herhalde en görkemlisi asker uğurlamaları olurdu. Oraya davul zurnayla gelinir, kimi ağlaşır, kimi güler, oyunlar oynanırdı.

Bende çok özenirdim. Hiç unutmam askere gitmeme daha 9 sene vardı ama“bende böyle eğlence yapacağım” derdim içimden. Dokuz sene sonunda geldi, geçti. Fakat askerliğimi tecil ettirdiğim için devre kaybı olarak askere gittim ve asker uğurlaması yapılmadı bana.

Askerden üç gün önce gittim saçlarımı üç numaraya vurdurdum. Annem o halimi görünce çok ağlamıştı.

 

ÖĞLENE KADAR ÇALIŞTIM,

ÖĞLEDEN SONRA ASKERE GİTTİM

Askere gideceğim gün öğlene kadar çalıştım, işi bıraktım, öğleden sonra trene bindim. O güne kadar ailemden hiç ayrılmamıştım. Babam daha rahattı anneme göre. Giderken çok duygulanmıştım.

ISPARTA YÜZÜNDEN 22 SENEDİR KABAK YEMEDİM

Isparta’da 40.Piyade Alayında 70 gün acemi eğitimi aldım. Havancıydım. İzmir’de büyüyen biri için Isparta çok soğuktu ve çok etkilenmiştim. İzmir’denbir ceket, bir gömlekle yola çıkmıştım, Kasım ayıydı.Isparta’ya indiğimde hava buz gibiydi. Soğuğa alışık değildim. Küçük bir sabahçı kahvesine girip sobanın yanına oturup bir çay söyledim. Tam ısımdım derken kahveci gelip sırada başkaları var, çayın bittiyse kenara çekil de yeni gelenlersobanın yanında otursun dedi. Yeni gelen oldukça git gide sobadan uzaklaşıyordum. Oradan birliğegittim, birliğin her tarafı kar kaplıydı. Hayatımda ilk kez kar görmüştüm.

Acemilikte eğitimlerden fazla etkilenmedim ama soğuk çok etkiledi beni.

Isparta tam bir eğitim cennetiydi. Gerçi cennet mi diyeyim, cehennem mi diyeyim bilemedim şimdi. Askerlik dediğin zaman eğitim geliyor insanın aklına.

Bir gün içtimada kan ihtiyacı olduğunu söylediler ve kan verenlere bir gün eğitim olmayacak dediler. Ben de eğitimden kaçmak için ömrümde ilk defa kan vermeye gittim. Çikolata verdiler, meyve suyu verdiler. Biz koğuşlara gidip yatacağız diye düşünürken bizi tekrar eğitime götürdüler.

Yemekhanede çalışan ertesi gün akşama kadar yatıyor dediler. Bende yemekhaneye gittim, bir koca kamyon kabak getirdilerkabuklarını soymamız için. Yedi bin kişiyiz! Ellerim su topladı. O günden sonra hiç kabak yemedim.

Usta Birliğin Neresiydi?

Isparta’dan Şırnak, Silopi Kahraman Çalışkan Taburuna gittim. Kurayla seçildik. Alay numaram 572’ydi. On gün dağıtım iznine geldim memlekete. Akşamdı köye indiğimde. Ağabeyim kahvede karşıladı beni. Annem çok ağlayamaz normalde, içine ağlardı. Gözlerinden belli olurdu. O gün çok ağlamıştı.

Ben zaten güneydoğuya gitmeyi istiyordum. Hiç pişman değilim. Yaralandığımda da hiç pişman olmadım. Her şerde bir hayır arayacaksın.

İNSAN O KADAR ÇARESİZ HİSSEDİYOR Kİ!

Otobüsle direkt Diyarbakır’a,oradan konvoyla Şırnak’a,oradan taburumuza gittik ve aynı gün bizi timlere ayırdılar. Koğuşlar prefabrikti vekampetlerde yatıyorduk.Aynı timde,Hakan isimli, İstanbullu bir arkadaşım vardı. Onunla bize her şey film gibi geliyordu. Akşam oldu yattık. Hakan’la daha olayın ciddiyetinin farkında değiliz. Tam karşımızda Cudi Dağı vardı. Tam uykuya dalıyorduk kiobüslerinateşiyle uyandık. Hiçbir şeyden haberimiz yok, her yer zifiri karanlık, ne yapacağımızı bilmiyoruz.. Sonra tecrübeli askerler panik yapmayın diye uyardılar.

Ne yapacağını bilmeyince insan o kadar çaresiz hissediyor ki anlatamam. Sabah hiçbir şey olmamış gibi uyandık.

Tim komutanımızBalıkesirli Metin Bayraktar’dı.Ona havancı olduğumu söyledim. Bundan sonra sen MG3’cüsün dedi. Üç, beş gün eğitim yaptık ve MG3 öğrendim.

Halkla Aranız Nasıldı?

Her şeyden önce coğrafyası çok farklıydı, her taraf dağ, taş. Orman yok derecek kadar az.

Sadece bir defa çarşıya çıktım. Ondada 1 liralık şeyi 10 liraya aldım, yani kazıklandım. Bütün bakkallar aralarında anlaşmış gibi fiyatlar her yerde aynıydı. Orada her şey para... Vatandaş, asker elbisesini görünce gözünde para işareti oluşuyordu. Beş yaşındaki çocuklar bile askere bir şey satmaya çalışıyordu.

DEVLET ASIL BİZE BAKMIYOR!

Birliğimiz Kuzey Irak ve Habur sınır kapısının yanındaydı.

Halkın geçim kaynağıkaçakçılıktı. Batıdaki halkla karşılaştırdığımda insanların çalışmadan para kazanmak istediklerini düşünüyordum. Bunun en kolay yolu da, sınır yakın olduğu için, kaçakçılıktı.

Bölgede kaçakçı çoktu ama şimdiki gibi ellerini kollarını sallaya sallaya giremiyorlardı, çekiniyorlardı.Sınır kontrolü çok daha sıkıydı. Çay, sigara, mazot, silah kaçakçılığı yaparlardı.

 

Benim gördüğüm yerlerin halkı, batıdakilere göre çok daha zengindi. Her evde araba vardı.

Çalışkan Taburu vardı, ismini Çalışkan köyünden almış. Köyle aramız iki kilometreydi. O köyde her evin arabası, traktörü vardı mesela.

Bu köylerde fatura yoktu, vergi yoktu.  Ama batıda devlet nerdeyse aldığın nefesten vergi alıyor!Bir de diyorlar ki “devlet bize bakmıyor”. Devlet, asıl bize bakmıyor!

Görevler Çok muydu?

Bölgeye hâkim yerlerde nöbet tutardık. Tepeleri hiç boş bırakmazdık. Bir tim dönerken, diğeri yerine giderdi. Zaten boş bırakmaya da gelmiyordu. Bir gün boş bıraksan ya mayın döşerler yada pusu atarlardı. Üç gün kaldığımızda oluyordu, on gün kaldığımız da.

On gün boyunca hep gözetleme yapıp belli bölgelere pusu atardık. Bölge, geçiş bölgesi olduğu için kritik bir yerdi.Beş kilometre karşımızda Siyahkaya Karakolu vardı.

İLK DEFA ORADA BİTLENDİM

Dağları çok kuruydu, bu yüzden çok susuz kaldık. On beş günde bir yıkanabilirsek çok mutlu olurduk. Ben oraya gidene kadarbit görmemiştim. Beyaz kocaman toprak bitlerini görünce şok oldum. Onlarla hiç baş edemiyorduk. Ayda bir, tüm elbiselerimizi yakıp yenisini giyerdik ama nafile. Özellikle dikiş aralarında çok olurdu.

Hamam Boğazı diye bir yer vardı. Orada akan su zamanla kayaları üst üste delmiş. Havuz gibi yapmış. Oraya onbeş günde bir banyo için giderdik. Onda da iki defa sıcak çatışmaya girince banyo keyfimiz de kaçmıştı.

KORKUDAN TETİĞE BASAMADIM

İlk çatışmamı da Hamam Boğazı dediğim yerde yaşadım. Uzaktan taciz ateşi açmışlardı. Heyecandan silaha bile dokunamadım. Mevziiye yatıp tetiğe basmaya çalıştım ama kafamı kaldıramadım. Can başka bir şeye benzemiyor. Sonraalışıyorsun, sıkıntı olmuyor ama ilki çok zordu. İlkinden sonra çok umursamıyorsun, silahın normal bir uzantın haline geliyor.

 

Bir gün pusu yerine giderken, emniyet için bir timi yüksek bir tepeye bırakıp ileri doğru devam ettik. Nasıl olsa tepede arkadaşlarımız var diye rahat hareket ederken birdenbire arkamızdan, arkadaşlarımızın olduğu tepeden, bize doğru ateş gelmeye başladı. Kendimizi zor yere attık. Arkadaşlarımızdan biri korkmuş, bizi terörist sanarak ateş etmiş, yanındakiler durdurmuşlar. Neye uğradığımızı şaşırmıştık. Ateş eden çocukgünlerce hiç konuşmadı, sonra tedavi için götürdüler ve bir daha gelmedi.

BARUT KOKUSU, KAN KOKUSU, YANIK KOKUSU…

Gün doğarken Diyarbakır’dan operasyon için gelecek askerlerin yol emniyetini almak için çıktık. HamamBoğazı’na kadar geldik. Tim ikiye bölündü; yarısı yolun bir tarafına, yarısı karşı tarafa geçecekti. Uzman çavuş, ben, iki yardımcı, bir sıhhiye ayrılıp yolun karşı tarafına geçmek için patikadan aşağı indik. Dere yatağında elimizi yüzümüzü yıkadık, suyumuzu içtik, mataralarımızı doldurduk.

Rampa yukarı önde uzman çavuşumuz arkasında ben koşar adım çıkıyorduk. Elimde MG3 ve onun mayonları vardı. Sadece o bile 20 kiloyduve sırt çantamda da bayağı bir yüküm vardı. On adım falan attım ayağım kayarak geri geri geldim. Kayarken bacaklarımın arasından yeri görebiliyordum. Bir tümsek gördüm, ona basarsam duracağımı hesapladım. İçimden durmam lazım dedim; o tümseğe bastım ve havaya uçtum.

Yuvarlanarak dereye indim. Patlama ile birlikte havadaki barut kokusu, kan kokusu ve yanık kokusu birbirine karıştı. Aylarca patlamanın kokusu burnumdan gitmedi.

ARKADAŞLARIM BANA YARDIM EDERKEN YARALANDI

Uzman çavuşumuz ayağımın koptuğunugörmüş. Hemen gelip üzerime çıktı. Ayağımı göstermedi bana. Ben kalkmaya çalışıyordum fakat o engelliyordu. Yanımdaki arkadaşlar da havan yedik zannedip dağılmışlar. Şoktan kimse kimseye yardım edemiyordu. Bir eğildim kan gölünün içindeyim. Sonra ayağımı gördüm. Mustafa Çalışkan, Mustafa Danacı, Hakan Öner adlı üç arkadaşım sesi duyunca bize doğru koşarakgeliyorlardı.

Uzman çavuş “Mayın var, gelmeyin!” diye bağırdı ama onlar dinlemedi. Tepeye çıkarken beş kişi geçtiğimiz yerden koşarak geliyorlardı bende onlara bakıyordum. Birden Mustafa Danacı mayına bastı ve topuğu koptu! Arkasından gelen Hakan,Mustafa’nın bastığı şarapnel parçasıyla yaralandı. Büyük bir et parçası kopmuştu. Bütün bu olanlar 15 metre önümde oluyordu ve biraz önceaynı yerden biz geçmiştik ama hiçbir şey patlamamıştı. Telsizle yardım istedik, beklemeye başladık.

 

Çalışkan Taburundan sıhhiye geldi ve beni kucaklayıp suyun içinden yürüyerek asfalta bıraktı.

İlk başta hissetmediğim acı, zaman geçtikçe dayanılmaz hale geldi.

Sonra helikopter geldi, bizi alıp Şırnak’a götürdü. Şırnak Askeri Hastanesinde aileme haber vermeyin dedim. Sonra bir uyandım akşam saat 7 olmuş.

13 GÜN AİLEME HABER VERMEDİM

Oradan Diyarbakır’a gittim. Dokuz gün orada kaldım. On üç gün boyuncaevehaber verdirmedim. 13. gün evi aradım, ağabeyim çıktı. Ona “İzin aldım, eve geliyorum!” dedim. Şaşırdı, “Seni yılbaşında bekliyorduk!” dedi.

Diyarbakır’dan Ankara’ya geldim, telefonda durumu ağabeyime anlattım. Annemlere sakın söyleme dedim.

 

Ağabeyim evli ve İzmir, Bayındır’da oturuyordu. Ankara’da tanıdığı kimse de yoktu. Ben Ankara’ya gidiyorum deyince bizimkiler doğal olarak meraklanmışlar. Babam çok üstüne düşünce söylemek zorunda kalmış ama durumumu tam anlatmamış. Ben bir görüp geleyim deyip Ankara’ya geldi.

BABAMIN SAÇLARI AĞARDI

O zaman bizim evde telefon yoktu. Ben de orman işletmesini aradım, annemletelefonda konuştum. Annem bana “Oğlum, yaran diz kapağından aşağıdaymış!” deyince ağabeyim ona söyledi zannettim. “Diz kapağımdan aşağısı yok!” demiş bulundum. Annem o an bayılmış.

Babam o sırada ormandaymış “Askerden haber geldi. Acil aşağı inecekmişsin!” demişler. Benim babamın saçları çok siyahtı. İnanın saçları bembeyaz oldu.

31 Mayıs 1995 tarihinde yaralandım. 19Haziran’da evdeydim.

GATA’da az kaldım. Köye gittiğimde ev çok kalabalık ve cenaze evi gibiydi.

İlk defa utandım orada. Askere gitmişim sapasağlam, döndüğümdeyse yarım…Çok zoruma gitti ve kimsenin suratına bakamadım, çok mahcup oldum. Oysa oraya gerine gerine girmem lazımdı.

Ben 11.ayımda yaralandım. Keşke 18 ay tamamlayıp öyle yaralansaydım. Hala eksik askerlik yapmışım gibi hissederim.

YEDİ AY AYAĞIM TEKRAR ÇIKACAK DİYE BEKLEDİM

Ayrıca insanlar sorularıyla beni çok bunalttılar. Her gelen soru soruyordu. Tekrar tekrar herkese anlatıyordum.

En ilginci de “Görmedin mi?” diye sormalarıydı.

Aynı soruyu aileme de soruyorlardı;

-      Görmemiş mi?

-      Görmemiş!

-      Vah vah, tüh tüh…

Canım çok sıkıldı, azıcık da tek ayakla gezeyim dedim. Yedi ay değneklerle yürüdüm. Yedi ay boyunca olmayan ayağımın başparmağının kaşıntısını, olmayan bileğimin ağrısını, uyuşmasını hissettiğim içinayağımın geri geleceğini düşünüyordum! Bir ara buna ciddi ciddi inandım. Çünkü ayağım yoktu ama başparmağı kaşınıyordu! Yedinci ayın sonunda GATA’ya gittim,protezim takıldı. O an anladım ki ayağım geri gelmeyecek.

Protezlere alışmak kolay olmadı, hiç rahat değildi. Üzerimde emanet duruyordu. Yaralarımda taze olduğu için canım yanıyordu.

Protez takılmadan önceOrmanİşletme müdürü beni santrale almıştı. Telefonlara bakıyordum. Beş yıl orada çalıştım.

Bir süre sonra oradaki sorulardan sıkıldım ve işten ayrılarak Torbalı’ya taşındım. Orada bir fabrikada işe girdim.

AYAĞIMI BAHANE EDERLERSE BANA SÖYLEMEYİN!

1998 yılında,yaşım 26 olmuştu ve evi otel gibi kullanıyordum. Babam “Bu böyle olmaz!Ölmeden seni evlendireceğim.” dedi.

Babam böyle deyince ben de anneme aynı mahalleden tanıdığımız “Taksici Nuri’nin kızını isteyin.Verirlerse verirler, vermezler de ayağımı bahane ederlerse bana söylemeyin. Ben bilmeyeyim!” dedim. Çünkü ben bu korkuyu çok yaşadım.

Köy yerindeydim ve böyle şeyler önemseniyordu. Şu an benim de kızım var, ben yadırgamam ama insan başına gelince anlıyor. Evini geçindirdikten, benim kızım da istedikten sonra hiç düşünmem engelli diye. Sonuç olarak yarın başına ne geleceği belli değil. Neyse bizimkiler kızı istemeye gittiler. O dönem de eşimin ağabeyi askere gitti. Askere gitmeden önce de kaza yapmıştı. Arabaları parçalanmıştı. Kayınbabam önce benim kız evlendirecek halim yok, borç içindeyim demiş. Sonra biraz konuşunca kıza sormuş, ister misin diye. O da kabul etmiş.

Eşimden Allah razı olsun.10 Mayıs 1998 tarihinden beri evliyim; çok mutluyum Allaha şükür. On yedi yaşında bir oğlum, 14 yaşında bir kızım var.

Bizim bu duruma gelmemizin tek sebebi hükümetin yanlış politikasıdır. Sırf başkanlık hevesiyle diye taviz verdiler. Bu süreçte PKK güçlendi.Şimdio tavizlerin, göz yummaların cezasını çekiyoruz.

Halkı da şehit haberlerine alıştırdılar. Duyarlılık düştü. Güneydoğu Gazisiyim dediğim zaman ne olduğumuz bile algılanmıyor. Gaziyim dediğim zaman “Kıbrıs mı?”diye soran bile oluyor.

 

Ben 22 sene önce orada askerlik yaptım. Doğunun insanı askere şimdiki kadar düşman değildi. Şimdi siyasetçiler, teröristApo’yukahraman yaptılar. Hiç bu ülke için ödenen bedelleri düşünmediler. Şimdi adamlar gözümüzün içine baka baka “Ben PKK’lıyım!” diyor ve kimse bir şey yapamıyor. Bu yaşananları görünce yüreğim sıkışıyor. Yazık diyorum bu ülkenin insanlarına. Bu yüzden yanlış siyasetçilerin yanlış politikalarının hesabını sormak lazım diye düşünüyorum. Yoksa terör sorunu çözülür. Türk milleti her sorunu çözecek kadar güçlüdür.

 

ETİKETLER : UYARI Sitemizde yayınlanan ve kaynağı sitemize ait olan haberler kaynak belirtmek ve bağlantı eklemek koşuluyla başka sitelerde yayınlanabilir. Kaynak belirtmeyen ve bağlantı eklemeyen yayıncılar hakkında hukuki haklarımızı
Yorumlar
Adınız :
E-Mail :
Başlık :
Yorumunuz :
Güvenlik :
Değiştir  
Toplam 0 yorum. Tüm yorumları okumak için tıklayın.
Diğer Dernek Faliyetleri haberleri
Facebook'ta Bizi Takip Edin.

Köşe Yazarları
 ‹ 
 › 
ÇOK OKUNANLAR
SON YORUMLANANLAR


Arşiv Arama
- -
Anket
Radyo Haber Sitemizi Nasıl Buldunuz
Fena Değil
Güzel
İdare eder
Kötü








Gazi45Radyosu
Sitemizde yayınlanan ve kaynağı sitemize ait olan haberler, kaynak belirtmek ve bağlantı eklemek koşuluyla başka sitelerde yayınlanabilir. Kaynak belirtmeyen ve bağlantı eklemeyen yayıncılar hakkında hukuki haklarımızı kullanacağımızı saygıyla duyururuz.
© Copyright 2017 Gazi45Radyosu. Tüm hakları saklıdır. Bu site Gazi 45 radyosu haber yazılımı alt yapısı ile yapılmıştır.
GÜNDEM
Kadına Şiddet
Anayasa Haberleri
Trafik Kazaları
Yerel Seçimler
SPOR
Beşiktaş
Galatasaray
Fenerbahçe
Trabzon spor
Bursa spor
SİYASET
Adalet Bakanlığı
Recep T. Erdoğan
Devlet Bahçeli
Kemal Kılıçdaroğlu
EĞİTİM
E-Devlet
M.E.B.
Eğitim Haberleri
Eğitim Bakanlığı
A.Ö.L.
Eğitim Portalı
DÜNYA
Avrupa Haberleri
Amerika Gündemi
Suriye İç Savaş
Arıkan Meselesi
tuzla evden eve nakliyatpendik evden eve nakliyatkartal evden eve nakliyattuzla evden eve nakliyatevden eve nakliyat